Een kijkje achter de schermen (2026-editie): zo fotografeer ik mijn naaldvilt werk met mijn telefoon
Ik ben natuurlijk geen expert. Geen fotograaf. En ik maak óók heel veel lelijke foto’s. Ik ben trouwens zelf ook he-le-maal niet fotogeniek (dus je ziet mij niet zo snel gezellig poseren naast mijn werk 😅). Maar ik vind het wél heel leuk om ermee bezig te zijn, want een foto is dé manier om je naaldvilt werkjes te delen — en om die wolstructuur en details te laten zien waar je zo lang aan hebt geprikt. Dus vandaag vertel ik gewoon even hoe ik het aanpak. Zonder studio, zonder moeilijke spullen.
Ik verhuis bijna altijd naar het raam
Zodra ik denk: hier wil ik een foto van, loop ik automatisch richting daglicht. Wol is best kieskeurig met licht. Binnenlampen kunnen je kleuren snel gelig maken, en flits maakt wol vaak hard en vlak — precies het tegenovergestelde van dat zachte, “aaibare” effect dat je in het echt ziet.
Bij het raam (of buiten in de schaduw) lukt het meestal meteen beter. Kleuren blijven mooier en je ziet de structuur van de wol ook veel duidelijker. Is de zon fel? Dan zoek ik schaduw of wacht ik tot het licht wat zachter wordt. Bewolkt weer is stiekem ideaal, omdat je dan geen harde schaduwen krijgt.
Dan pas kijk ik naar de achtergrond
Ik hou van sfeer, maar naaldvilt heeft van zichzelf al veel detail. Als de achtergrond te druk is, gaat alle aandacht dáárheen — terwijl jij juist wilt dat mensen naar je vilt kijken.
Daarom begin ik vaak simpel: een houten plankje, een rustige muur, een vel papier, een stuk stof. Iets dat niet schreeuwt. Wil ik toch een klein “scènetje” maken? Dan houd ik het bij één of twee dingen die echt iets toevoegen. Meer heb je meestal niet nodig.
Dit is ook het moment waarop ik mijn werk nog even “fotoklaar” maak. De camera ziet namelijk alles: een pluisje, een los vezeltje, een randje dat net iets strakker kan.
De grootste gamechanger: niet van bovenaf fotograferen
Wat ik vroeger vaak deed? Snel een foto van bovenaf. Lekker makkelijk. Maar wol wordt daar bijna altijd platter van. Verhoudingen kunnen vreemd lijken en je verliest diepte.
Nu probeer ik meestal te fotograferen alsof je er echt tegenover staat: op ooghoogte. Mijn simpele truc: ik zet mijn werk een beetje omhoog — op een klein doosje, een stapel boeken, wat er ook maar in de buurt ligt. Daardoor komt mijn lens veel makkelijker op “normale” hoogte.
En het fijne is: zo kan ik mijn telefoon vaak ook op tafel laten steunen. Dat maakt je foto scherper en het voelt meteen minder gepriegel.
Mijn telefoon doet het werk… als ik ’m even help
Ik laat mijn telefoon liever niet gokken. Ik tik op het scherm op het belangrijkste deel van mijn werk — vaak het gezicht of een detail — zodat de focus daar echt ligt.
Daarna zet ik de belichting meestal een klein beetje omlaag. Niet veel, maar net genoeg om details in de wol te bewaren, vooral bij lichte kleuren.
Een tip die ik zelf verrassend handig vind: ik draai mijn telefoon om, zodat de lens dichter bij het werk zit. Omdat de camera vaak in een hoek zit, werkt dat prettiger als je laag fotografeert — en vooral als je telefoon op tafel steunt.
En ja… ik veeg de lens ook vaak even schoon. Het voelt bijna te simpel, maar het scheelt echt.
Schaal laten zien? Dan komt mijn hand in beeld
Schaal is in foto’s soms lastig. Iets kan ineens mini lijken, terwijl het best groot is (of andersom). Als ik wil dat iemand meteen snapt hoe groot het is, leg ik mijn hand er even naast of houd ik het werk even vast. Het maakt de foto ook gelijk persoonlijker — echt zo’n “kijkje achter de schermen”.
En ja: ik maak véél foto’s (de meeste krijg je nooit te zien)
Ik reken er niet meer op dat de eerste foto meteen raak is. Ik maak er liever tien en kies er één, dan dat ik later denk: jammer, nét niet.
Ik verander dan steeds één ding: iets draaien richting het licht, een beetje lager, iets dichterbij, net een andere hoek. Soms zie je pas op je scherm welke kant jouw werk het mooist laat uitkomen.
Veel plezier met het fotograferen van jullie werkjes! Hopelijk hebben jullie iets aan mijn tips ❤️
